Hernia, opereren of scholen?
In 1992 openbaarden zich bij mij de eerste rugklachten of eigenlijk meer beenklachten. Een doof en prikkelend gevoel. Na 6 weken bedrust en 2 weken revalideren waren de klachten zodanig verminderd dat ik weer kon functioneren.
1995
In 1995, toen traden dezelfde
verschijnselen wederom op. Met
contrastfoto’s werd vastgesteld dat het om een hernia ging, HNP L5-S1 links.
Met hulp van een chiropractor kon ik ook nu na 8 weken weer werken.
Tot januari 1996 heb ik daarnaast ook 20 Cesar-behandelingen gehad.
Het ging goed tot september 2001.
In de tussenliggende tijd heb ik altijd een verminderd/doof gevoel gehad aan de achterkant van linkerbovenbeen, de zijkant van het
linkeronderbeen en –voet.
Bij moeheid of meer dan gemiddelde inspanning werden de klachten altijd wel wat erger maar het herstelde zich meestal na een goede nachtrust.
Vanaf september duurden die herstelperiodes steeds langer tot dat ik op 19 november niets meer kon.
Direct een afspraak gemaakt bij de chiropractor, waar ik altijd nog 2x per jaar onder behandeling was.
Hij kon me na ong. 6 behandelingen niet vooruit helpen
en adviseerde me de gang naar de reguliere gezondheidszorg
te maken.
Een ander soort chiropractor, een orthomanueel arts.
Op advies van bekenden, ben ik eerst nog naar een orthopedisch manueel arts gestapt die me verzekerde na 4 behandelingen klaar te zijn. Ondertussen ging het al beter, we schrijven begin januari 2002.
Ong. een week na de eerste behandeling van de orthopedisch manueel arts, op 23 januari 2002 ging het helemaal mis. De pijn is onderdrukt m.b.v. diazepam en diclofenac en dat hielp niet echt, ik werd er wel ontzettend ziek van.
Van alles tegelijk en ook de STEP Instructeur. Gelukkig zakte de pijn na 4 dagen wat af. De volgende afspraken bij de orthomanueel arts heb ik geannuleerd.
Ik was het helemaal zat en heb contact gezocht met huisarts, streekziekenhuis, het Radboud-ziekenhuis en een STEP Instructeur.
Op 6 februari begon ik met de STEP begeleiding.
7 februari de eerste afspraak in het ziekenhuis. 20 maart een MRI-scan. 11 april de uitslag van de scan (met als diagnose dezelfde als in 1995 een hernia, HNP L5- S1 links).
18 april de eerste afspraak in Nijmegen met een verwijzing voor de neurochirurg waar ik op 6 mei terecht kon.
Vanaf 6 mei heb ik mezelf op de wachtlijst laten zetten voor een operatie. Het ging toen al stukken beter maar ik nam toch het zekere voor het onzekere.
De adviezen die je krijgt, zijn zo uiteenlopend dat je het op het laatst zelf niet meer weet. In het Radboud werd me gezegd dat het feit dat ik nog jong ben een voordeel is, je herstelt dan namelijk sneller. Ook werd daar gezegd dat ik toch veel te jong ben om met dit soort klachten rond te blijven lopen. De STEP Instructeur is van mening dat je een operatie altijd moet proberen te vermijden, dat je door een beter ruggebruik zelf in staat bent tot herstel, dat een operatie altijd een ingreep is en dat daarbij een stukje demping uit je ruggenwervel wordt gehaald met als vergelijking een auto zonder schokdempers houdt het nooit lang vol. Ik dacht: “laat me maar op die wachtlijst staan en tegen de tijd dat ik opgeroepen wordt, bepaal ik zelf wel wat het beste voor mij is”.
Flink trainen om mijn ruggebruik te verbeteren. Ondertussen wierp ik me vol overgave op het STEP-programma.
Ik wilde zelf ook graag op deze manier tot herstel komen.
Daar moest ik veel voor doen! Het programma vond ik fysiek behoorlijk pittig.
Beschermende hulpmiddelen om fouten bij bukken en zitten te voorkomen. De hulpmiddelen die ik zelf ook heb aangeschaft, zijn een gordel en een overdeurrekstok. Daarnaast heb ik een rugkussen aangeschaft, dat ik overal mee naartoe sleep.
De STEP-methode wierp absoluut zijn vruchten af, hetzij langzaam maar toch met zo’n voorgeschiedenis toch eraf komen, niet slecht.
14 augustus 2002 werd ik opgeroepen door het Radboud en ik heb de operatie afgeblazen.
Op 10 september heb ik de laatste STEP-“les” gehad en ik weet nu alles van veilig ruggebruik en wat ik moet doen als de klachten weer op komen zetten. Onder het motto: “snijden kan altijd nog” ga ik nu weer vrolijk werkend en tennissend door het leven. Uiteraard moet ik mezelf in acht nemen, maar dat was hiervoor ook al zo. Dankzij de STEP- methode en een pittige dosis doorzettingsvermogen (al zeg ik het zelf) ben ik er weer bovenop gekomen. Ik kan iedereen aanraden het STEP- programma te doorlopen en er vooral ook mee te beginnen voordat je alle andere artsen hebt ontmoet!
Commentaar STEP ZelfZorgInstructeur
Jos Kuiper belde op eigen initiatief op voor een afspraak omdat zij via iemand uit Ruurlo die ze kent via de tennisclub, dat wij in Lichtenvoorde zeer veel verstand hadden van ruggen en dat wij haar waarschijnlijk wel een operatie konden besparen.
Verder is het aardig om te weten dat Jos Kuiper 2 specialisten heeft bezocht waarbij de ene neuroloog zei dat zij zich beter kon laten opereren. De andere neuroloog van een ander ziekenhuis was iets behoudender t.a.v. een operatie. Jos Kuiper gaf zichzelf en STEP de kans om met veilig ruggebruik de natuurlijke genezing te realiseren.
Aan de orde in het STEP beleid kwamen:
E en goede uitleg met dia’s over de werkingvan de rug: - De gevolgen op korte en lange
termijn van een herniaoperatie, operatie
herbergen altijd een gevaar in zich en op
lange termijn is versnelde slijtage te
verwachten en toekomstige klachten op
basis van deze
slijtage; - De goede herstelmogelijkheden van een hernia op MRI;
- Inzicht in de STEP beschermende hulpmiddelen (forse bescherming was nodig);
- Inzicht in het gevaar van het dagelijkse leven voor verergering en herhaling van de rugklachten en inzicht in het belang van consequent veilig ruggebruik voor genezing;
- Intensieve training van veilig ruggebruik;
- Tegengas tegen de adviezen van vele (para)medici (ook huisarts en bedrijfsarts volgen al snel het oordeel van de specialist) om zich te laten opereren.
Daarnaast heb ik Jos Kuiper foto’s uit het internationale wetenschappelijke tijdschrift Spine laten zien waaruit verdwijning van de hernia blijkt na een conservatief beleid. Op de volgende pagina heb ik nog een paar zonder operatie verdwijnende nek– en rughernia’s geplaatst.
Mijns inziens kan dit verhaal meehelpen om mensen te overtuigen van het belang van een goed conservatief STEP beleid i.p.v. te snel over te gaan naar een operatief ingrijpen met alle nadelen van dien op de korte en/of lange termijn.
Op de STEP internet pagina staat overigens ook een artikel over de nadelen van te snel opereren bij positieve MRI.
John Eekelder, STEP
ZelfZorgInstructeur
